Zonder vervolgafspraak

Ze heeft in al die jaren ontzettend veel geïnvesteerd.
Niet alleen in geld, maar vooral in tijd, energie en hoop.
Ze plande 135 afspraken.
Momenten waarop ze besloot: ik ga.

Ook als het lastig was. Ook als ze eigenlijk geen zin had.

Ook als ze al wist wat de weegschaal zou zeggen.

En vanochtend liep ze de deur uit zonder vervolgafspraak.

Ik bleef even staan. Letterlijk.
Niet omdat ik het niet zag aankomen, maar omdat het me raakte.
Ze zei het rustig. Dat ze wil rondkijken. Dat ze wil voelen wat nu beter past.
Dat ze zichzelf die vrijheid gunt — en neemt.

En terwijl ze sprak, voelde ik iets in mij meebewegen.

Omdat dit geen impuls was. Geen afwijzing.
Dit was iemand die ruimte maakt om opnieuw te kiezen.

Wat we de laatste tijd samen deden, voelde steeds minder als vooruitgaan en steeds meer als volhouden.
Gelijk blijven werd iets om tevreden mee te zijn.
Terwijl we allebei wisten: dit was nooit het doel waarvoor ze ooit bij mij binnenstapte.

Dat doet iets met je.
Als coach, maar ook als mens.

Want ik wil helpen. Echt helpen. Niet iemand bezig houden, maar iemand verder brengen.

Haar keuze vanochtend bevestigde iets wat al langer in mij speelde.

Dat begeleiding helder moet zijn. Met een begin, een midden en een bedoeling.
Met afspraken die dragen, ook als het lastig wordt.

Daarom heb ik mijn aanbod veranderd.

Balansie Leefstijlbegeleiding is geen losse begeleiding meer.
Geen blijven proberen. Het is een traject waarin je bewust instapt.
Waarin je kiest voor structuur, voor begeleiding en voor jezelf — ook als dat schuurt.

Misschien komt ze terug. Misschien niet.
Maar vanochtend liet ze iets achter wat veel waardevoller is dan een vervolgafspraak: duidelijkheid.

Voor haar.
En voor mij.